Kalpte İz Bırakan Bir Hikâye: “Ateşi Geri Getiren Çocuk”

Ledicia Costas’ın farklı olmanın büyük bir güç olduğunu gösterirken zorbalık karşısında boyun eğmek yerine cesaretle durmanın mümkün olduğunu hissettiren hikâyesi Ateşi Geri Getiren Çocuk, Iván R.’nin resimleri ve Murat Tanakol’un çevirisiyle İlk Genç Timaş’tan çıktı.

Ateşi Geri Getiren Çocuk, “içindeki ateşi korumak” metaforunu çocuklara somut, güçlü ve unutulmaz bir dille anlatıyor. Aidiyet duygusunu sorgulayan çocuklara yalnız olmadıklarını hissettirirken gerçek dostluğun insanı nasıl ayakta tuttuğunu, karanlık, sisli ve zor zamanlarda bile umudu kaybetmemenin neden hayati olduğunu anlatıyor.

“Morgan sıradan bir çocuk değildi. Zaten sıradan bir çocuk olsaydı, bebekken Bayan Culpepper’in kapısının önünde, bir sepetin içinde ve böyle gizemli bir notla bulunmazdı, değil mi?

'Beni sisin öteki tarafına götürün. Üç kız kardeşin evini bulun ve onlara güneşin kıvılcımının bende olduğunu söyleyin.'

Üstelik Morgan’ın sağ omzunun üstünde, yalnızca onun görebildiği küçücük bir alev vardı. Hiç sönmezdi. Morgan ona Günışığı derdi.

Ta ki bir sabah şehir, güneşi yutan koyu bir sisin içine hapsolana kadar… Sis dağılmadı, Günışığı solmaya başladı. İşte o zaman Bayan Culpepper notu hatırladı. Morgan, sisin ötesine geçmeliydi. Çünkü Günışığı ancak üç kız kardeşin evini bulursa yaşayacaktı. Kimsenin bilmediği şey ise o üç kız kardeşin gerçekte kim olduklarıydı.”