Rafael Lozano-Hemmer, gölgeyi ve suretin yansımasını, izleyicilerin birer katılımcıya dönüştüğü, hem işleriyle hem de birbirleriyle etkileşimini sağlamak üzere stratejik birer araç olarak kullanıyor. Sanat pratiklerini sıklıkla dijital arşiv ve veri tabanları üzerine yoğunlaştırıyor. Meksika asıllı Kanadalı sanatçı, bu yıl Art Basel’de Krzysztof Wodiczko ile beraber kurguladığı Zoom Pavillion adlı çok ekranlı görüntü yerleştirmesinin yanı sıra, yine Basel’de HeK (Haus für Elektronische Kunst) adlı mekânda “PREABSENCE” başlıklı kişisel sergisini gerçekleştirdi. 8 Haziran tarihinde açılan bu sergi, 28 Ağustos’a kadar izlenebilir. 

Yeni medya sanatçısı Pınar Yoldaş, mutasyona uğramış insan ve hayvan formları üzerine düşünüyor ve çalışıyor. Işın Önol'un, Eylül ayında İstanbul'da bir sergi açacak olan sanatçıyla gerçekeştirdiği söyleşinin ikinci bölümünü yayınlıyoruz.

Yeni medya sanatçısı ve akademisyen Pınar Yoldaş, işlerinde insan yapımı ekstrem çevre, çevre kirlenmesi, biyo- sanat gibi konulara odaklanıyor. Kendisiyle önce feminizm, ekoloji, enerji politikaları üzerine sohbet ettikten sonra, Pınar’ın cinsiyet ve cinsellik temalarını oldukça görünür bir şekilde işlediği “Spekülatif Biyolojiler” serisi ile doktora araştırmasıyla da ilintili olan ve Transmediale’de sunumunu yaptığı ‘Bir Aşırılık Ekosistemi’ adlı projesi üzerine konuştuk. (Röportajın birinci bölümünü yayınlıyoruz.)

BWPWAP Transmediale 2013'ün ana başlığıydı. Transmediale, 2000'lerin başında en önemli medya sanatı etkinliklerinden biriyken, bu konumunu zamanla yitirdi. Etkinliğin ''sanat, kültür ve teknoloji arasında yeni bağlantılar'' oluşturma hedefine rağmen, günümüz sanatının trans-disipliner yapısından uzak ve belirli bir çevrede kısıtlı kalmış olması bunun sebeplerinden.

23 Ocak'ta Viyana MAK Müzesi'nde açılan, Mucizevi Göstergeler - Bugünün İstanbul'unu Aramak başlıklı sergi akıllara bugün şehir/ülke temalı sergilerin işlevi sorusunu ve kaçınılmaz olarak egzotizm nosyonunu getiriyor. İtibar sahibi bir Avrupa devlet müzesinin 18. ya da 19. yüzyıllarda sunacağı “çağdaş” İstanbul ile bugün sunduğu İstanbul arasında büyük fark var mıdır? Burada sözünü etmeye çalıştığım şey bu bir kaç yüz yıl içinde İstanbul’'un kentsel yapısının, tarihi dokusunun, doğasının ya da sanat anlayışının ne kadar değiştiği değil. Vurgulamak istediğim, bir Orta Avrupa kurumunun 21. yüzyılda, Doğu'yu temsil eden bir şehir ile oryantalizm ve egzotizm sarkacına düşmeden hesaplaşması.