Bir şehir en çok ne zaman çarpar bize? Ne zaman içimize işler, ne zaman soluklanmaları bizimkine karışır? Şehirleri anlatan romanlar çok, ancak içlerinden bize en çok işleyenleri kuşkusuz aynı zamanda unutulmaz aşkların da anlatıldığı eserler… Bu romanlarda şehirler birer arka plan olmaktan çıkıp ana kahramana dönüşürken, romanın merkezindeki âşıklar misali, bir şehre de sevdalanabilmenin mümkün o...

Cahit Sıtkı Tarancı, Ataol Behramoğlu, Sait Faik, Orhan Veli, Ziya Osman Saba, Bedri Rahmi Eyüboğlu, Firuzan, Katherine Mansfield , E.M. Forster, T.S. Eliot… Saymakla bitiremeyiz ilkbahara selam durmuş şairleri, yazarları. Nobel ödüllü yazar Yasunari Kavabata’nın Kiraz Çiçekleri de kitaplıklarımızda hazır tomurcuk açmışken, baharın gelmesini neden bildik, edebiyatta “ilkbahar”ın izini sürdük.

Orhan Pamuk'un Kar'ı, Tolstoy'un Anna Karenina’sı, Thomas Mann’ın Büyülü Dağ'ı, Paul Auster’ın Kış Kitabı... Ve diğerleri... Edebiyatta "kar"ın izlerini takibe çıkalım.

Haruki Murakami’nin günümüzün modern şehir hayatının rutin döngüleri arasında sıkışıp kalmış, ruhu boğulmak üzere olan insanının dramını kendine has gerçeküstücü tarzıyla anlattığı bu uzun öyküsü; okuduktan sonra kendinizi uzun süre etkisinden kurtaramadığınız, ruhunuza, beyninize musallat olan hikâyelerden biri. Yazarlığının ilk yıllarından bir öykü olan Uyku’da, adeta okurunu şu hayat denen uzun...

Türkçede yeni yayınlanan Gözyaşları ve Azizler kitabıyla yeniden gündemimizde olan Rumen yazar ve düşünür Emil M. Cioran, bundan tam 20 yıl önce bu dünyadan ayrılmıştı. “Eninde sonunda yazardan birkaç cümle kalır” diyen Cioran’dan bize yalnızca aforizmaları değil, ilginç bir yaşam öyküsü de kaldı.